Wat een domper.

(22 december 2019)
Zoals jullie in mijn vorige blog hebben kunnen lezen gaan we verhuizen. Wij hebben eindelijk na jaren wachten een huisje toegewezen gekregen op ons eiland. Het viel onder een nieuwbouwproject dat moest zorgen dat het enorme woningtekort op het eiland wat zou afnemen. Wij waren super blij toen we te horen kregen dat we eindelijk vaste woonruimte kregen. Het project liep erg uit. Maar afgelopen donderdag was het zover. Eindelijk hadden wij een kijkmoment in onze nieuwbouwwoning. Met een gezonde dosis spanning en vol verwachting reden we met onze kinderen naar de bouwplaats. 

Het eerste probleem diende zich al aan toen we het terrein betraden. Want welke oelewapper gaat nu op zijn allstars naar een bouwplaats? Ik dus.. Met blubber tot mijn enkels baande we ons een weg naar het de plek waar ons huis stond. We werden opgewacht door een meneer van de woningbouwvereniging en die wees ons de woning aan. De voordeur was open dus we konden naar binnen om het huis te bekijken en op te meten. We maakten de voordeur open en betraden ons paleis. Althans dat dachten we. Verbaasd keken we om ons heen. Is dit het? Is dit al de woonkamer? Moeten we hier gaan leven met vier personen? Je komt binnen en staat gelijk in je woonkamer/keuken. Ideaal natuurlijk. Als dit het ergste was was het nog te overzien. Maar de leefruimte is gewoon net zo groot als een luciferdoosje. En ik overdrijf echt niet. Heel leuk als je alleen bent of met zijn twee├źn, maar voor een gezin met twee kinderen gewoon niet te doen. Wat een ontzettende domper. We hoopten het nu een beetje voor elkaar te hebben. De kinderen wat meer ruimte om te spelen te kunnen bieden. Maar niets van dat alles. We gaan er gewoon zwaar op achteruit.  

We zijn nu druk bezig om te kijken of we via via misschien een grotere woning kunnen regelen op ons eiland. Daarnaast zijn we ook aan het kijken of het mogelijk is om woningruil te doen met iemand die een grotere woning heeft. Daarbij kijken we zowel op Texel als op de vaste wal. Morgen even bellen met de woningstichting wat allemaal mogelijk zou kunnen zijn. Echt heel spannend allemaal. We moeten 1 februari uit onze huidige woning dus we hebben nog maar een maand. Eventueel kunnen we tijdelijk in de kleinere woning gaan dus dakloos zijn we niet, maar hopelijk lukt het voor die tijd om iets anders te regelen. Het is ook zonde om geld in een woning te gaan steken waar je absoluut niet in wilt gaan wonen. Nou je kan veel over ons leven zeggen, maar saai is het zeker nooit. Will be continued!!