Wachten duurt het langst

(10 december 2019)
Soms heb je een kut moment in je leven. Het is gewoon niet anders te noemen. Het ene moment kabbelt je leventje rustig en tevreden voort en het andere moment verschijnt er een enorme waterval en stort je wereld even compleet in. Dit moment had ik drie weken geleden. 

Ik had samen met een collega een gesprek gehad over borstkanker en dit gesprek maalde nog even door mijn hoofd toen ik s´avonds laat in bed lag. Ik kon me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zelf mijn borsten had onderzocht. Dus leek het me een goed idee om dit even te doen. Als je borsten er anders uitzien of ze voelen anders dan normaal, bijvoorbeeld een knobbel dan is het verstandig om altijd de huisarts te raadplegen. Borst nummer 1 voelde perfect. Afijn niet perfect. Wat is na twee zwangerschappen nog perfect eerlijk gezegd? Maar ik voelde geen dingen die ik nog nooit had gevoeld. Dus op naar borst nummer 2. Aanvankelijk leek deze ook goed te voelen tot ik bij de onderkant van mijn borst kwam. Er zat een grote knobbel in de onderkant van mijn linkerborst. Dat stemmetje in mijn hoofd zei gelijk: “Dit hoort er niet”. Een golf van lichte paniek volgde. Gelukkig werd ik gelijk weer in de realiteit getrokken want onze jongste zoon werd huilend wakker. Nadat hij weer tevreden in bed lag raakte ik steeds meer in paniek. En dan duurt de nacht lang. Uiteindelijk tegen de ochtend toch nog even een uurtje in slaap gevallen maar al snel schrok ik weer wakker. Om 8.00 uur gelijk de dokter gebeld en gelukkig kon ik om 9.40 uur gelijk terecht. 

Mijn man kwam eerder uit de bakkerij om op de kindjes te passen zodat ik in alle rust even naar de dokter kon. Na het onderzoek van de huisarts werd mijn vermoeden bevestigd. Het was een knobbel die er niet hoorde. Het voelde niet als klieren die opgezet waren of iets dergelijks. Ik had zo gehoopt dat de huisarts me gerust kon stellen en dat ik met een beter gevoel zou vertrekken dan ik kwam. Je gedachten gaan gelijk uit naar het ergste geval. Borstkanker! De dokter zei dat het ook een cyste of een goedaardig gezwel zou kunnen zijn en dat ik werd doorverwezen naar het ziekenhuis om een mammografie te laten doen. De huisarts vertelde dat er ALTIJD een mammografie wordt gedaan als een patiënt iets voelt in haar borst dat er niet hoort. Gewoon het zekere voor het onzekere. Op Texel waar wij wonen hebben wij geen ziekenhuis dus Den Helder werd opgebeld met de vraag of er diezelfde dag nog plek was voor een borstfoto. Helaas hun waren vol. Daarna werd Alkmaar gebeld, maar helaas dat lukte ook niet meer. Ik moest er niet aan denken om het hele weekend in angst te zitten dus ik had afgesproken met de huisarts dat ik zelfstandig nog andere ziekenhuizen belde in Noord Holland en dat er anders voor maandag een afspraak gemaakt werd in het ziekenhuis in Den Helder. Mocht het foute boel zijn dan maakte die paar dagen volgens de dokter ook niet uit, want dit was iets wat er al maanden groeide. Nou ik heb letterlijk elk ziekenhuis tot Utrecht aan toe opgebeld met de vraag of ik nog terecht kon, maar tot overmaat van ramp was er nergens meer plek of was er geen radioloog aanwezig. Ik zou tot maandag moeten wachten. 

Nou ik kan je vertellen wat duurt een weekend dan lang. Ik zat drie dagen in absolute angst. Zou de mammografie pijn doen? Zouden ze nog een punctie moeten doen na de borstfoto? Zou het borstkanker zijn? Zou ik mijn zoontjes van 3 en 1  jaar nog zien opgroeien? Slapen lukte bijna niet en de oververmoeidheid en angst namen me gewoon helemaal over. Rationeel denken was er even niet meer bij. 
Gelukkig tikte het klokje gewoon door en was het eindelijk maandag. Mijn schoonmoeder kwam uit Friesland om op de kindjes te passen en mijn man en ik vertrokken naar de veerboot. De mammografie viel me hartstikke mee. Het was niet prettig te noemen maar echt pijnlijk vond ik het niet. Na de mammografie wordt er standaard een echografie gedaan. Het was ontzettend druk dus we hebben hier meer dan een uur op moeten wachten. Ik had het niet meer. Toen ik aan de beurt was mocht ik op een bed plaatsnemen in een schemer kamertje. Dat moment zal ik nooit meer vergeten. Ik lag naar het plafond te staren en lag aldoor in mijn hoofd te herhalen: “Laat me alsjeblieft mijn kinderen zien opgroeien”. De dokter kwam binnen en legde het echo-apparaat op mijn borst waar ik aanwees dat de bult zat en gaf het beste nieuws ooit. Het was geen borstkanker. Ik kon de beste man wel zoenen en uit reflex greep ik van blijdschap zijn arm vast. Hij schrok zich een hoedje. Een golf van opluchting ging door mijn lichaam en ik kon eindelijk weer ontspannen. Ik bleek een goedaardige tumor te hebben genaamd Fibroadenoom. Deze knobbel ontstaat door wildgroei in het bindweefsel. Zolang ik er geen last van heb en hij niet te groot wordt hoeft er niets aan te gebeuren. 

In Nederland krijgt 1 op de 7 vrouwen borstkanker. De overlevingskansen van borstkankerpatienten zijn aanzienlijk gestegen in de afgelopen tientallen jaren. Het is super belangrijk dat alle vrouwen hun eigen borsten leren kennen. Ga een keer in de zoveel tijd ontspannen voor de spiegel staan en bekijk ze goed. Het is misschien een beetje raar maar als er dan een keer een afwijking is valt het veel sneller op. Ook door af en toe goed je borsten te voelen leer je elk hobbeltje en bobbeltje kennen. Borsten ontwikkelen zich een leven lang dus het is raadzaam om zo nu en dan een borstzelfonderzoek te doen zodat je vertrouwd met ze raakt. En een goede raad van mij! Doe dit niet op een donderdagavond, maar gewoon op de maandagmorgen. Scheelt je een hoop grijze haren!