Ons huisje bij het bos


(16 december 2019)
Het voelt niet zo goed als ik had verwacht. Ik dacht dat ik blijer zou zijn met deze e-mail. Dit is toch wat wij wilden? Dit is waar we jaren op hebben gehoopt. Maar ik voel me niet gelukkig of blij. Ik voel me een beetje verdrietig. 

Toen ik in 2015 ‘tijdelijk’ weer op Texel kwam wonen dacht ik dat het voor een paar maandjes zou zijn. Een zomer op Texel en daarna op naar de randstad. Maar zoals zo vaak in het leven loopt het niet helemaal zoals je zelf in gedachten hebt. Ik ontmoette mijn huidige man en werd zwanger van onze oudste zoon. Beide hadden we geen eigen woonruimte op het eiland en woonden tijdelijk boven het restaurant in een klein kamertje waar we werkzaam waren, samen met hondje Guus. Met een kind onderweg veranderde alles. We moesten haastig op zoek naar woonruimte waar we genoeg ruimte hadden om te wonen als beginnend gezin. Nou dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Op Texel is er erge woningtekort (vooral betaalbare gezinswoningen) en is de wachttijd voor een sociale huurwoning enorm. Gelukkig hebben wij dankzij hulp van onze toenmalige werkgevers een vakantie appartement gevonden waar we tijdelijk mochten wonen. Hier wonen wij nu vier jaar later nog steeds. 

Ons appartementje is klein. Heel klein. Ik ben in tien passen ons hele huis doorgelopen. En nee, dat is niet overdreven en ik hoef er ook geen grote passen voor te zetten. Het ligt ook op de eerste verdieping dus we hebben helaas geen tuin. Wel een klein balkonnetje waar in de zomer net een opblaasbadje voor de kinderen (inmiddels hebben wij twee zoontjes) op past. Niet ideaal allemaal, maar we hebben woonruimte en hebben alles zo ingericht dat het werkt. Denk aan een bankstel dat omhoog geklapt kan worden zodat er bergruimte tevoorschijn komt en dat geldt ook voor ons bed. Als je klein woont moet je slim omgaan met de ruimte die je hebt en je moet niet teveel willen bewaren. We zijn enorme buitenmensen dus zodra het weer het toelaat zijn we uren in het bos of op het strand te vinden met ons gezin. Gelukkig hebben we veel mooie plekken op ons eiland waar je je uren met je kinderen en hondjes kunt vermaken. De winter is lastig vooral nu de kindjes wat ouder worden. Ze hebben niet veel speelruimte. En om uren met ze de kou in te gaan is ook geen goede optie. 

Ons huis heeft naast een hele lange lijst met nadelen ook een paar voordelen. Het huis heeft een bad wat echt ideaal is met kinderen. Lekker spetteren en urenlang plezier. Ook wonen wij op de mooiste plek die je je kunt bedenken. Aan de rand van het bos en op 2 kilometer afstand van de duinen en het strand. Heerlijk om de deur uit te stappen en dan gelijk het bos in te lopen met onze hondjes. Toen wij hier kwamen wonen hebben we ons gelijk ingeschreven bij de woningstichting voor een sociale huurwoning. Na jaren op de wachtlijst te hebben gestaan kregen wij dit jaar te horen dat we waren uitgekozen voor een nieuwbouwproject op het eiland waarvoor 100 sociale huurwoningen werden gebouwd. Dolblij waren we. Eindelijk weg uit de particuliere huur en op naar eigen woning met tuin. Wat zullen de kinderen daar blij mee zijn. 

Onze nieuwe woning is niet heel veel groter dan het appartement waar we nu in wonen. Ongeveer 20 vierkante meter. Maar we hebben een eigen tuintje en gezamenlijke grote erf tuin met onze buren. Ook is hij helemaal nieuw en hebben wij zelf onze keuken mogen inrichten. Daardoor voelt het ook al meer als ons huisje. Daarnaast hebben we ook een schuurtje waar we dingen in kwijt kunnen. We hebben al een prachtige vloer gekocht en een mooie grote eettafel. Wat is dat leuk om je huis helemaal naar wens te mogen inrichten. Ons geduld werd echter wel heel erg op de proef gesteld. De eerste opleverdatum die we kregen was juni/juli 2019. Maar door enorme vertraging is het uiteindelijk januari 2020 geworden. Vandaag kreeg ik een e-mail binnen dat we aankomende donderdag ons eerste kijkmoment hebben. We kunnen hem dan rustig bekijken en alles opmeten. Super spannend dat wel.

Maar in plaats van heel blij werd ik toch wel verdrietig toen ik de mail las. Ik realiseerde me dat het nu toch echt zo ver is. Onze laatste kerst, onze laatste oud en nieuw viering en mijn laatste verjaardag in ons huisje aan het bos. Het huisje waar we zoveel herinneringen in hebben gemaakt. Het huisje waarin wij twee prachtige zoontjes hebben gekregen. Het huisje waarin mijn kinderen hebben leren zitten, staan, lopen en praten. Elk plekje, vlekje en centimeter in dit huisje heeft een eigen herinnering. Een dierbaar moment. En dat moeten we achterlaten. Ik heb dit huis samen met mijn man jaren vervloekt. Het was te klein, het tochtte heel erg en we hadden veel overlast in de zomer van alle vakantiegangers. Maar het was ons thuis. Ons huisje bij het bos.

Love grows best
in little houses, with fewer
walls to seperate. Where
you eat and sleep so close
together, you can't help but
communicate. And if we
had more room between us,
think of all we’d miss.
Love grows best 
in little houses just like this.
(auteur onbekend)