Guus (on)Geluk?

(19 December 2019)
Wat is geluk? Heb je geluk omdat het jou niet overkomt? Of heb je geluk omdat het jou overkomt, maar dat het goed afloopt? Het woord geluk heeft voor veel mensen een andere definitie. Ieder mens en/of dier wordt ook gelukkig van verschillende factoren. Ik werd ontzettend gelukkig toen ik mijn eerste eigen hondje Guus ging ophalen. Daarom kreeg Guus de naam Guus Geluk! Of hij deze naam eer aandoet na alle ellende van afgelopen tijd laat ik aan jullie over.

Vanaf augustus zagen we het plasgedrag van onze reu Guus stapsgewijs veranderen. Hij plaste langer dan normaal, hij plaste vaker en het plassen verliep meer druppelsgewijs. Na enkele dagen aankijken verbeterde het niet maar verslechterde juist dus op naar de dierenarts voor een consult. Zijn prostaat was iets vergroot en ook waren de waardes van de urine niet zoals het hoorde. Met een antibiotica kuur vertrokken we weer naar huis. Helaas sloeg de kuur niet aan en verslechterde guus in de loop van de tijd. Er werden veel onderzoeken gedaan denk aan lichamelijke onderzoeken, verschillende medicijnen en antibiotica, een echo, röntgenfoto en meerdere urine onderzoeken. Na twee maanden liep de dierenarts op een dood spoor een werden we doorverwezen naar het dierenziekenhuis in Utrecht.

Op 15 oktober was het zover onze afspraak met de specialist in Utrecht. Na een lange reis (wij wonen op Texel) kwamen we vol goede moed aan in de hoop eindelijk achter Guus zijn plasproblemen te komen. Ondertussen was het zo verslechterd dat er dagen waren dat hij om de paar minuten zijn plas liet lopen. Dit gebeurde zowel binnen- als buitenshuis. Het was een hele lange dag. Guus kreeg meerdere onderzoeken en in totaal hebben we 6 uur in het ziekenhuis gezeten. Maar niet zonder resultaat. Ze kwamen na de inbreng van een katheter erachter dat er een steentje zat in de plasbuis. De echo van die dag bevestigde dit. Naast het steentje in de plasbuis zaten er ook meerdere steentjes in de blaas. Guus had met spoed een operatie nodig die gelijk de volgende dag zou plaatsvinden. Later in de avond toen we op ons logeeradres waren kregen we nog een telefoontje van de internist met verdere uitslagen van de echo. Ze zagen een bultje op Guus zijn milt en vlekjes bij de lever. Omdat het bultje een beetje donker randje had en dit vaak zagen bij een kwaadaardig kankergezwel was het nodig om hier ook aandacht aan te gaan besteden de volgende dag. Wat een schrik zeg. Je gaat met een plasprobleem en verwacht niet dat het zo uit de hand loopt. 

De volgende morgen werden we vroeg gebeld door het ziekenhuis. De operatie stond pas aan het begin van de middag gepland, maar door de staking van de boeren adviseerden ze om zo snel mogelijk naar het ziekenhuis te komen om de files voor te zijn. Het was echt super dat ze dit gedaan hadden want vlak achter ons zag je overal tractors vandaan komen. Met een kleine file waren we gelukkig ruim op tijd aanwezig. Guus en ik werden meegenomen naar een kamer waar hij een prikje kreeg om langzaam in slaap te vallen zodat ze hem konden voorbereiden op de operatie. Ik was nogal emotioneel door alles wat er de dag ervoor gezegd was dus de chirurg nam rustig de tijd om alles even duidelijk uit te leggen. Er werden eerst foto’s gemaakt van de borstkas. Mochten daar uitzaaiingen op te zien zijn dan was het bij voorbaat al een beetje einde verhaal. Ze zouden dan tijdens de operatie alleen het hoognodige doen en de tijd die Guus dan nog zou hebben was ongeveer 3 maanden. Mochten ze geen uitzaaiingen zien op de röntgen dan zouden ze diverse ingrepen gaan doen. Ze zouden ten eerste proberen om het steentje terug te spuiten vanuit de plasbuis in de blaas, waarna de blaas opengemaakt zou worden en het gruis en steentjes verwijderd zou worden. Terwijl hij toch open zou liggen zouden ze de binnenkant bekijken hoe de milt en lever eruit zouden zien. Er zou van de lever een biopt genomen worden en van de milt een punctie. De milt is een heel bloederig orgaan dus een biopt zou in verband met bloedingen niet verstandig zijn. Mocht de milt er nou heel slecht uitzien of de bult erg groot dan hadden ze toestemming van mij om deze volledig te verwijderen. Maar eerst de röntgenfoto van de borstkas.

Het nemen van de röntgenfoto en het laten beoordelen zou ongeveer een half uur duren. Ik kan jullie vertellen. Dat was het langste half uur van mijn leven. Wat een spanning en angst om slecht nieuws te horen zeg. Maar gelukkig kwam de chirurg na een half uur terug met goed nieuws. Er waren geen uitzaaiingen te zien dus ze gingen verder met stap 2. Het terugspoelen van de steen uit de plasbuis weer terug de blaas in. Weer werden we achtergelaten in de wachtkamer en gingen ze met Guus aan de slag. Na een korte tijd kwam de chirurg weer terug bij ons. We werden meegenomen naar een kamer, want er moesten beslissingen gemaakt worden. Het terugspoelen van het steentje lukte niet. Waarschijnlijk was het steentje te groot en/of had geen glad oppervlak waardoor hij een beetje bleef haken. Er waren nu 2 keuzes. Optie 1 was een klein sneetje in de plasbuis en zo het steentje verwijderen en hem daarna bij de buik open te maken voor de rest of het steentje in de plasbuis laten zitten en een nieuw plasgaatje maken tussen de anus en zijn plasbuis. Wij kozen voor de eerste optie dat het het minst invasief moest zijn voor Guus. De operatie duurde enkele uren, maar het was geslaagd. Alle steentjes waren verwijderd, er was een biopt genomen van de lever en de milt zag er op het kleine bultje na goed uit dus mocht blijven zitten. Er was wel een klein punctie afgenomen van het bultje. Guus moest nog een nacht in het ziekenhuis blijven en de volgende dag zou hij mee naar huis kunnen om goed te herstellen van alle ellende. De steentjes, biopt en punctie werden allemaal onderzocht en zouden daar later een uitslag van krijgen. Blij dat alles zo goed was verlopen vertrokken we met een gerust hart weer naar ons logeeradres in Amstelveen. 

Tegen de middag de volgende dag stonden we klaar in het ziekenhuis om Guus mee te nemen naar Texel. De chirurg bereidde ons voor dat Guus wel wat aan het nabloeden was maar dat dit heel normaal was door de operatie die hij had gehad. Hij was nog helemaal raar van de opiaten en hij bloedde best wel aardig maar we zouden goed op hem passen en zo vertrokken we weer richting het noorden van het land. De terugreis verliep goed en ook de nacht verliep rustig. Hij sliep veel en we hadden een bench op de eettafel gezet zodat hij niet werd lastig gevallen door onze andere hond Milka en onze kinderen. De volgende ochtend begon ik me toch wel zorgen te maken. Het nabloeden na het plassen was toch wel erg veel en ook begon zijn tandvlees was grauwer te ogen. Na overleg met de chirurg maakte ik een afspraak met onze dierenarts om even de waardes van het bloed na te laten kijken en een echo van de buik om te kijken of er geen interne bloedingen waren. De waardes van het bloed was wel wat gedaald zoals verwacht maar er werden geen interne bloedingen ontdekt. Gelukkig goed nieuws! De dierenarts maakte zich echter wel ergens anders ongerust om. De blaas zat helemaal vol met plas. Huh wat gek? We hadden hem meerdere keren naar buiten getild om even een plasje te doen en ook nog vlak voor ons bezoek aan de dierenarts. We werden de parkeerplaats opgestuurd met soeplepel om wat plas op te vangen. Wat de dierenarts al dacht was het enige wat ik opving bloed. Nou is Guus maar een klein hondje dus wat bloedverlies is niet erg maar als het toch meer wordt dan moet er toch wel aan de bel getrokken worden en niet achter de feiten aan worden gelopen. Dus daar gingen we weer op weg naar Utrecht. 
Guus werd een paar uur later opgenomen op de IC. Er werd een katheter ingebracht zodat het wondje niet elke keer open zou springen als hij wilde plassen om zo het bloedverlies wat te stoppen. Het aantal rode bloedcellen was toch behoorlijk gedaald dus hier moest nu wel echt maatregelen tegen genomen worden. Ook was de uitslag van de milt en lever inmiddels binnen. De milt bleek een goedaardig gezwel te zijn en de lever bleek acute hepatitis te zijn. Super goed nieuws dat hij geen kanker had, maar de hepatitis in combinatie met al het bloedverlies was toch iets om heel goed in de gaten te houden. Het bloeden was door de katheter inmiddels ook gestopt en hij zag er door het infuus en andere pijnstilling al wat beter uit. Met een gerust hart lieten we hem weer achter in het ziekenhuis op de IC. Mocht er iets belangrijks zijn dan werden we gelijk gebeld. De volgende dag zouden we weer even naar hem toe gaan om hem te bezoeken en te kijken hoe het ging. 

Net als je denkt dat het goed gaat en het eigenlijk niet erger kan.. Ja je raadt het al. Het werd nog erger. De volgende dag kwamen we op de IC en zodra Guus ons zag werd hij zo blij dat hij door zijn opwinding en blijdschap heel erg begon te bloeden. Hij zat letterlijk in een plas bloed. Het was echt afschuwelijk om te zien. We werden gelijk de IC uitgestuurd. Het was weekend en onze chirurg had geen dienst maar gelukkig na een minuut of 20 stond ze voor ons. Ze was gebeld en direct naar het ziekenhuis gekomen. Er moest nu wat gebeuren om het bloeden te stoppen voordat het verkeerd zou aflopen. Er was een tweede spoedoperatie nodig om alle wondjes dicht te branden en te hechten met sponsjes. Dus zo gezegd zo gedaan. Na weer een operatie van 2 uur mocht ik Guus nog even zien terwijl hij nog onder narcose was. Guus zou een paar dagen worden opgenomen op de IC en het was verstandig om hem niet te bezoeken om hem zo rustig mogelijk te houden. Wat was het verdrietig om hem zo te zien liggen. De anesthesist had ook aardig wat werk aan hem gehad tijdens de operatie ivm hele hoge hartslag maar hij was er goed uitgekomen. Ze gingen wederom zijn bloedwaardes checken en mocht het nodig zijn dan zou hij met toestemming van mij een bloedtransfusie krijgen. Omdat Guus op de IC lag kreeg ik inlog gegevens voor een webcam die bij Guus in zijn verblijf was geïnstalleerd. Ik zou hem dus wel kunnen zien en hem in de gaten kunnen houden. Echt super fijn vooral als je je vriendje niet kunt bezoeken. Later die avond kreeg Guus een bloedtransfusie omdat zijn aantal rode bloedcellen dramatisch gekelderd was. 

Guus heeft enkele dagen op de IC gelegen. Daarna heeft hij ook nog een week op de verpleegafdeling gelegen. De wondjes hadden ruim de tijd nodig om te helen en de katheter moest er daarom bijna 2 weken in blijven zitten. Al die tijd kon ik hem niet bezoeken omdat het bij opwinding van blijdschap weer open kon springen. Dit wilden we natuurlijk voorkomen. Hij had genoeg ellende meegemaakt. Als ik weer zou komen zou het zijn om hem mee naar huis te nemen. We werden dagelijks telefonisch op de hoogte gehouden door de chirurg. En eindelijk op 29 Oktober was het zover. Guus kwam mee naar huis. Na precies 2 weken ellende, spanning en verdriet liep het verhaal van Guus Geluk goed af. 

Was het toch meer een Guus Ongeluk dan een Guus Geluk? Als ik in het woordenboek kijk bij het woord ongeluk zie ik staan: Een onvoorziene gebeurtenis met negatieve en soms zelfs fatale gevolgen. Het gaat dus om een gebeurtenis, een moment.  Elk huisje heeft immers zijn kruisje. En ik geloof zeker dat dit in de dierenwereld ook geldt. Het gaat nou eenmaal niet altijd zoals wij het willen dat het gaat. Er gebeuren soms rotdingen met mensen en dieren waar wij om geven. Het is een ongelukkig moment in een voor de rest gelukkig leven. Voor mij blijft hij dus Guus Geluk, want ondanks alles wat we hebben meegemaakt de afgelopen tijd ligt er een klein gelukkig hondje zacht op mijn schoot te snurken terwijl ik dit type...