Bevalling kleine Sem

(6 Januari 2020)
Na een zwangerschap van 41 weken en 3 dagen werd er in goed overleg tussen mij en de verloskundige besloten dat het het beste was om de zwangerschap te gaan inleiden. Er was nog geen enkel teken aan de wand en alles zat nog potdicht. De kans op een natuurlijke bevalling was zeer klein en ook strippen was in dit stadium niet mogelijk. Na allemaal horrorverhalen te hebben gelezen over een bevalling inleiden zag ik er als een berg tegenop. Maar je weet wat ze zeggen: ´als de berg niet naar mohammed komt, moet mohammed naar de berg´. 

De volgende avond op 30 augustus 2018 moest ik me om 20:00 uur melden in het ziekenhuis. Het afscheid van mijn oudste zoontje van 2,5 jaar viel me heel erg zwaar. Dit zou de eerste keer worden dat mama er een nachtje niet was. De tranen stroomden over mijn wangen toen ik in de auto stapte en naar de boot reed. Omdat wij op een eiland wonen zonder ziekenhuis moest ik naar de vaste wal toe. Ik had met mijn man afgesproken dat hij bij onze oudste zoon zou blijven en dat hij de volgende dag naar het ziekenhuis kwam als er enigszins schot in de zaak zou zijn. Iets voor 20:00 uur meldde ik me en werd ik aan de ctg gelegd en werd er uitgelegd wat er precies ging gebeuren. Er zou gekeken worden of ik al ontsluiting had en anders zou er een ballonnetje ingebracht worden om de ontsluiting te bevorderen zodat mijn vliezen gebroken zouden kunnen worden. Na het onderzoek was er nog geen ontsluiting te voelen en werd het ballonnetje ingebracht. Tot mijn opluchting deed dit geen pijn en was het zo gebeurd. Nu was het wachten geblazen tot het ballonnetje eruit zou vallen. 

Ik werd naar de zaal gebracht en kreeg een pilletje om te slapen. Na een toch helaas korte onrustige nacht (want wie slaapt er nou lekker in een ziekenhuis..) was ik zwaar teleurgesteld tijdens het douchen dat de ballonkatheter er nog muurvast in zat. Mij was verteld dat hij los zou komen te zitten zodra er ontsluiting zou zijn. Als er geen ontsluiting zou zijn moest het ballonnetje er nog langer in blijven zitten en kon dit nog een lange geschiedenis gaan worden. Om half 8 meldde de verloskundige zich bij mijn bed. Teleurgesteld vertelde ik haar dat hij er nog in zat, maar ze wilde toch even voelen of er niks gaande was. Tot mijn verbazing had ik 3 cm ontsluiting zonder dat het ballonnetje was losgekomen en konden ze gaan beginnen met de volgende stappen. 

Ik werd gelijk meegenomen naar de verloskamer en aan de ctg gelegd. Na 20 minuten werden mijn vliezen gebroken en werd de ruggenprik aangevraagd die ik graag wilde. Na ongeveer 1,5 uur kon ik op de OK terecht en werd de ruggenprik gezet. Helaas ging dit niet in 1 keer goed en moest hij overnieuw gedaan worden. Erg pijnlijk en was blij toen het klaar was en ik weer naar boven kon. Eenmaal boven werd ik aan het infuus voor weeënopwekkers gelegd en werd de ontsluiting gecontroleerd. Ik zat op 4 cm ontsluiting en het was nu dus afwachten hoe snel de ontsluiting zou vorderen en ik de 10 cm zou bereiken. Omdat het mijn tweede kindje was hadden ze de verwachting dat het wel snel zou gaan. 






Na 2 uur aan de opwekkers te hebben gelegen was het inmiddels 13:00 uur in de middag. Ik werd gecontroleerd op ontsluiting, maar ondanks dat ik constant weeën had had ik nog geen extra ontsluiting gekregen. Inmiddels moest ik steeds anders gaan liggen omdat de hartslag van de baby steeds daalde. Hij was het zat en ik ook. De dosis van de weeënopwekkers werd omhoog gegooid om te kijken of dit zou werken. Dankzij de ruggenprik had ik totaal geen last van alle weeën en kon ik rustig een filmpje kijken. Ondertussen hield ik mijn man goed op de hoogte van alles via whatsapp. Ik zei dat hij en mijn oudste nog maar lekker even een middagslaapje moesten doen, want het kon allemaal nog wel even duren. In het uur dat volgde kwamen de verpleegkundige en de verloskundige bijna om de 10 minuten binnen en moest ik constant verliggen. Ze begonnen zich een beetje zorgen te maken om de baby. De hartslag daalde te veel en er werd gevoeld of de blaaskatheter in de weg zat. Dit was het geval en hij werd verplaatst zodat de baby meer ruimte had. Mocht dit niet helpen dan werd er een beetje bloed afgenomen bij de baby door middel van een klein krasje op het hoofd om te kijken of hij nog voldoende zuurstof kreeg en om te kijken hoelang we het nog konden afwachten. Ik vroeg wat er zou gebeuren als de uitslag niet positief zou uitvallen en dan moest ik toch rekening gaan houden met een keizersnede. Op dat moment brak ik. Het feit dat ik alleen was, angst en stress werden me even te veel. Ik zei dat ik koste wat het kost wilde voorkomen dat ik een keizersnede moest. Gelukkig waren ze erg lief voor me en konden ze me werd rustig krijgen. 

Inmiddels was het 15:00 uur en werd de dosis opwekkers weer omhoog gegooid. Ook het infuus van de ruggenprik werd verhoogd omdat het inmiddels wel erg pijnlijk begon te worden. De blaaskatheter was weer verschoven dus die moest weer goed geplaatst worden. Dit was beide keren ondanks de ruggenprik zeer pijnlijk. Ik stuurde een berichtje naar mijn man dat ze met de volgende boot moesten komen. Ze gaven de verhoging 20 minuten de tijd en werd toen weer gecontroleerd. De ontsluiting zat nu op 6 cm, maar dit was onder de omstandigheden echt te weinig en er moest nu echt vaart achter gezet worden. De hartslag van de baby begon de verloskundige steeds meer te verontrusten en er werd overleg gepleegd met de gynaecoloog. Er werd besloten om handmatig de ontsluiting weg te drukken om meer centimeters te krijgen. Nou dit was echt verschrikkelijk pijnlijk. Ik heb heel wat afgevloekt in mijn hoofd. De pijn werd wel beloond, want plots zat ik op 9 cm. Er werd wel besloten om een bloedonderzoek te doen bij de baby om de tijd in te kunnen schatten die we nog hadden. Nadat de verloskundige 2 pogingen had gedaan om bloed af te nemen was het de derde keer gelijk raak door de gynaecoloog. Tijdens de bloedafname voelde ik een steeds sterker wordende persdrang opkomen. Het bloedonderzoek was positief en plots zat ik op 10 cm ontsluiting. Ik mocht eindelijk gaan persen. 

Na niet al te lange tijd persen werd onze zoon precies om 16:30 geboren. Hij had de navelstrenge om zijn nek, maar niks overgehouden aan de bevalling en zo gezond als een vis. Mijn man en zoon waren waren helaas nog niet aanwezig in het ziekenhuis. Ik heb de hele bevalling in mijn eentje gedaan samen met het ziekenhuis team. Ik was echt super trots op mezelf. Ondanks de angst en stress had ik dit toch maar even geflikt. Ik mocht zelf de navelstreng doorknippen en daarna hadden Sem en ik nog even heerlijk quality tijd met zijn tweetjes. Al snel kwamen mijn man en zoontje binnen en kon het genieten als gezin van vier beginnen.