Als twee vechten om een been...

(8 December 2019)

Door zijn fluffy uiterlijk is een vlinderhondje super schattig om te zien.
Als pup was Guus net een klein schattig baby beertje en mede daardoor
konden mensen niet van hem afblijven. Naast het schattige uiterlijk
smolten mensen gelijk weg bij zijn dolenthousiaste pingpong
sprongetjes dus meestal waren we bij elk poeprondje langer onderweg
dan we wilden door de nodige knuffelsessies. Ik heb dit altijd
toegelaten. Zolang Guus het leuk vond en ik er zin in had vond het ik
het een hele goede oefening voor de socialisatie.

Maar toen Guus wat ouder werd zag je zijn gedrag een beetje
veranderen. Hij had er minder zin in. Hij is nog steeds dolenthousiast
om met mensen om te gaan maar het gaat wel op zijn voorwaarden en
met de mensen die hij uitkiest. Heeft hij er geen zin in of zijn mensen te
druk of in het ergste geval gaan gelijk aan hem zitten dan krijg je
meestal een waarschuwing cadeau. Geef hem groot gelijk. Je moet er
toch niet aan denken dat iedereen zomaar aan je gaat zitten. O nee
hoor iedereen heeft zijn personal space soms nodig. En dat geldt ook
voor mijn viervoeter.

Met de meeste volwassenen gaat het super goed. Maar kinderen is een
heel ander verhaal. Ze zijn druk, ze schreeuwen en zitten overal aan.
Geen goede combinatie met Guus dus. Hij zit ze kwispelend te bekijken
maar houd liever wat afstand. Mocht het toch is gebeuren dat een
kindje in zijn aura kwam dan werd het begroet door middel van likjes
maar maakte hij toch snel duidelijk dat dit niet de bedoeling is door
middel van een grom of door zelf afstand te nemen.

Het baarde me dan ook enigezins zorgen toen ik zwanger was van onze
oudste zoon. Hoe zou Guus omgaan met een kind in huis? Zou hij 
afstand van ons gaan nemen? Zou hij een hekel krijgen aan ons kindje?
Ja met al die hormonen in je lichaam verzin je de gekste scenarios in je
hoofd. Maar hoe bereid je je hond voor op de komst van je kindje?

Na onze allesweter Google te hebben geraadpleegd kwam ik erachter
dat je een hond zoveel mogelijk moest betrekken in de
voorbereidingen. Ok prima! Guus kreeg een mooi plekje naast me op
de grond terwijl ik druk bezig was met de muurschildering in de
babykamer. Hij werd onze professionele knuffeltester en alle
babyproducten werd uitgebreid onderzocht door meneer snuffelmans.
Daarnaast las ik dat je de hond geen extra aandacht moet geven in je
zwangerschapsverlof omdat alle extra aandacht wegvalt zodra het
kindje is geboren. Je hebt het dan te druk met voeden en verschonen.
Dit zou jaloezie kunnen uitlokken. Ook hier probeerden we goed op te
letten.

En toen was het zover op 28 Maart 2016 werd onze zoon Quinn
geboren. Na een nachtje in het ziekenhuis brachten we hem thuis om
kennis te laten maken met zijn grote fluffy broer Guus. Alle angsten en
onzekerheden verdwenen als sneeuw voor de zon zodra Guus Quinn
zag. Hij was op slag verliefd en Quinn op hem. Vanaf de eerste dag zijn
het beste vriendjes. Lag de baby bij ons op de bank of in bed dan lag
Guus tegen hem aan. Lag de baby in de box dan zat guus op de stoel
ernaast om te kijken wat dat kindje toch allemaal aan het doen was.
Maar het werd pas echt leuk voor Guus vanaf het moment dat Quinn
vast voedsel kreeg. Guus stond vooraan als er gemorst werd of als er
een gezichtje gepoetst moest worden. In het begin was het morsen nog
per ongeluk maar al snel waren ze partners in crime en werd het
voedsel vakkundig gedeeld vooral als Quinn het niet zo lekker vond. 

Een van de bijzonderste mijlpalen is toch wel als je kindje zijn eerste
woordje zegt. Mijn man was verwoed vanaf dag 1 bezig om dit papa te
laten zijn. Elke dag hoorde je meerdere malen vanuit de babykamer,
zeg maar Pa-Pa. Zodra mijn man naar zijn werk was zat ik met Quinn,
zeg maar Ma-Ma. Het was een barre strijd dat we bloedserieus namen.
Op een ochtend toen Quinn bijna 1 jaar was en we een rondje liepen
met Guus en ik een dennenappel gooide zodat guus erachteraan kon
hoorde ik vanuit de kinderwagen opeens geschreeuw: "UUS UUS". En ja
hoor zodra ik weer een dennenappel gooide en Guus weer wegrende
gebeurde het weer: "UUS UUS". Het heeft daarna nog maanden
geduurd voor Quinn papa of mama zei. In de tussentijd was het "UUS"
als netjes verfijnd in een duidelijk GUUS. Het was precies zoals het
spreekwoord zegt: "Als twee honden vechten om een been loopt de
derde ermee heen".

Ons project

Ik ben altijd ergens mee bezig. Meestal met het behalen van resultaten voor mijn klanten. Maar soms werk ik aan een persoonlijk project waarbij ik nieuwe concepten en idee├źn uitwerk.

Onze klanten

Omdat we ervaren en betrouwbaar zijn en ons 100% focus op het beste resultaat hebben we al met vele fantastische klanten mogen werken.

Ons verhaal

We hebben allemaal een passie. Dit is de mijne! Ik besloot al jong voor mijn passie te gaan. En elke dag leer ik nog bij.